Meteor tajemnic

Szybuje przez wszechświat meteor tajemnic,
wyblakły, skalisty i do tego bez życia.
Szybuje i leci, gwiazdy przemierza,
a księżyc swym światłem skały mu oświetla.
Widząc to słońce chwalić się zaczęło,
wyciągając promienie ku gwieździstym niebie.
Pochwyciło meteor,
a że ten bezradny był,
rozbił się.
A słońce tajemnicę poznało, lecz tak upadło że zwariowało.
Bo taka Piękna była.

A księżyc został sam i gdzieś po niebie chodzi tam.


Wojciech Maksymilian Muzaj